Stop motion via Vimeo

Experimenteren is fun. Als een gebrek aan eender welk type 'filmische' inspiratie je niet tegenhoudt, neem dan een vimeo-account (onder eender welk pseudoniem). Het is eens wat anders dan een youtube-filmpje embedden.

At times I try to get a cute Eureka-idea into practice. This one was literally luminous. Though i only enroll tiny experiments. Which other occupation would be nicer, even with often better things on a to do-list?

Thx to my kitesoncoast-friend, something borrowed is the soundbite (from Sleep Walk). http://www.myspace.com/kitesoncoast

hoe verander ik mijn toetsenbord van qwerty naar azerty...

nqdqt ik door wqt gekke compleet toevqllige toetsencombinaties worstel met het probleem: azerty werd qwerty...?
druk de linker Alt-toets tegelijk in met de linker shift-toets.

qhwo!

Death of Autotune

"Heb je dat nummer van je broer al gehoord?
Ik zei wat zingt ze mooi."

Van tijd tot tijd wordt er hier ten huize een muziekje ingeblikt. Bedroommastertapes, volledig semi-professioneel door de pc gerammeld, gemasterd.. ge-autotuned zo bleek.
Wat leert wiki ons over Autotune?

Auto-Tune is a proprietary audio processor created by Antares Audio Technologies. Auto-Tune uses a phase vocoder to correct pitch in vocal and instrumental performances. It is used to disguise off-key inaccuracies and mistakes, and has allowed singers to perform perfectly tuned vocal tracks without the need of singing in tune.
In addition to being used to subtly change pitch, with some settings it can be used as an effect to distort the human voice.

Met andere woorden: een toonvaste stemopname is niet langer noodzakelijk om tot een superglad popproduct te komen.
Over authenticiteit en talent kan dan ook stevig, en naar mijn mening -die meer gecharmeerd wordt door indie-muziekjes- terecht, gediscussierd worden.

Muzikant en meesterproducer Jay-Z, koning van het genre R'nB, uitte zelfs kritiek op het veelvuldige gebruik van Autotune met zijn single D.O.A. (Death of Autotune) uit het album The Blueprint 3.
Bewust hier en daar wat 'out of key' gezongen en zeer instrumentaal klinkende -eum- instrumenten :-)

I know we facin a recession
But the music yall makin gonna make it the great depression
Ah, or your lack of aggression
Pull your skirt back down, grow a set men
Ah, ah.. nigga this just violent
This is death of autotune, ah moment of silence

En mijn antwoord op de vraag:

"Neen, nog niet gehoord hoe mooi hij zo een zij-stemmetje zingt."
En laat er nog hoop zijn voor elk wanhopig zangtalent.
Thx Autotune.

R.i.p.

Ik ga vanavond op stap met een man.

Ik heb hem gestrikt.

Maar ondanks zijn peperkoeken of was het nu speculazen hart,

gaat hij er aan.

Andrew Sullivan essayde over bloggen

Snel, toch doordacht schrijven. Dat hoort de blogger te doen.

Correct denk ik dan, al vind ik Andrew Sullivans' hantering van het etiket 'postmodern' een beetje te veel neigen naar een poging om een hip modewoord te kleven op 'het bloggen'. Toch slaagt Sullivan er in zijn essay Why I blog (dat helemaal non-up-to-todays-date verscheen in the Atlantic van november 2008) in om uit zijn ervaringen te filteren waar bloggen om gaat.
Een blogger kan volgens Sullivan maar beter (rekening houden met):

• Razendsnel zijn. Zo kort mogelijk op het moment van de gebeurtenissen schrijven.
• Verdiepende inhoud voorschotelen aan zijn lezer. Aan een aantal nuttige hyperlinks heeft deze al snel een stevige kluif die hem tevreden kan stellen.
• Netwerken. Een blogroll in de zijbalk is een eerste stap, die vraagt om een relinking naar je eigen blog. Vandaaruit komt dan vanzelf de stroom aan...
• Lezers. Essentieel! Geen lezers is geen blog. Beschouw hen vervolgens niet puur als lezer, maar interageer, reageer, ga te rade bij hen die inspirerend materiaal kunnen aanleveren... Tracht bovendien de reacties te behandelen met een mix van aandacht en relativering.
  
• Het feit dat de blogger zelf een ijkpunt is. Doorschemering van persoonlijkheid is onontkoombaar in het bloggenre. Vanzelf leidt dit ot dilemma's met de privacygrens.

In Why I blog belicht Sullivan onder andere bovenstaande kenmerken van het bloggenre uitgebreid door Sullivan belicht. Zijn stem klinkt hoopvol en zeer oncynisch. Hij ziet een verrijking en geen dreigementen voor de klassieke printjournalistiek. Akkoord.
En voor de blogbuitenstaanders is een optimistische kennismaking met een virtuele (ver van hun bed) wereld misschien fascinerend. Aan een ervaren blogger biedt Sullivan echter geen écht nieuwe inzichten, wel bevestiging.

En Anekdotaal trekt de conclusie dat er nog heel wat werk (BLOGIMAGOMANAGEMENT: reacties uitlokken, lezers sprokkelen, urls en trafiek genereren) aan de winkel is. Zelfkennis is het begin van elk succes.