Dig the Life Fantastic

De fantastische meneer Vos. Het moet een van de weinige Roald Dahl boeken zijn die ik onbewust aan me voorbij heb laten gaan. Met een ik-ben-nooit-te-oud-argument valt vanaf 17 februari 2010 te achterhalen wat ik heb gemist. Regisseur Wes Anderson (The Darjeeling Limited,The Life Aquatic with Steve Zissou, The Royal Tenenbaums) maakte op basis van het boek een stop-motion-animatiefilm, voorlopig met een hoge score van 8.3/10 op imdb. De wollige figuurtjes zien er alvast leuk uit. Fantastic. Ook de voice-overs zijn verzorgd door enkele crème-de-la-crème-Hollywoodfiguren: George Clooney, Meryl Streep & Bill Murray. Hurray, hurray!

Hoe vergaat het de fantastische, maar rebelse, meneer Vos wanneer hij moet afwijken van zijn roekeloze nachtleven waarbij hij rijke boeren kaalplukt. Ik denk dat dit een verhaal is over volwassen worden en verantwoordelijkheid opnemen. Laat je alvast niet afschrikken door deze moraalriddergedachten. Het is evengoed roekeloos, jeugdig entertainment, vanop de laatste rij.

tekenen is toegestaan

op een zaterdagvoormiddag.
en over kwaliteit wil ik niet discussiëren.
want ik heb excuses zat.
geen scholing, onvoldoende training, geen strak live model, geen ellenlange tijd om bij te schaven.

William Fitzsimmons - I don't feel it anymore



Deze avond treedt hij op in de Botanique, Rotonde

Stop motion via Vimeo

Experimenteren is fun. Als een gebrek aan eender welk type 'filmische' inspiratie je niet tegenhoudt, neem dan een vimeo-account (onder eender welk pseudoniem). Het is eens wat anders dan een youtube-filmpje embedden.

At times I try to get a cute Eureka-idea into practice. This one was literally luminous. Though i only enroll tiny experiments. Which other occupation would be nicer, even with often better things on a to do-list?

Thx to my kitesoncoast-friend, something borrowed is the soundbite (from Sleep Walk). http://www.myspace.com/kitesoncoast

hoe verander ik mijn toetsenbord van qwerty naar azerty...

nqdqt ik door wqt gekke compleet toevqllige toetsencombinaties worstel met het probleem: azerty werd qwerty...?
druk de linker Alt-toets tegelijk in met de linker shift-toets.

qhwo!

Death of Autotune

"Heb je dat nummer van je broer al gehoord?
Ik zei wat zingt ze mooi."

Van tijd tot tijd wordt er hier ten huize een muziekje ingeblikt. Bedroommastertapes, volledig semi-professioneel door de pc gerammeld, gemasterd.. ge-autotuned zo bleek.
Wat leert wiki ons over Autotune?

Auto-Tune is a proprietary audio processor created by Antares Audio Technologies. Auto-Tune uses a phase vocoder to correct pitch in vocal and instrumental performances. It is used to disguise off-key inaccuracies and mistakes, and has allowed singers to perform perfectly tuned vocal tracks without the need of singing in tune.
In addition to being used to subtly change pitch, with some settings it can be used as an effect to distort the human voice.

Met andere woorden: een toonvaste stemopname is niet langer noodzakelijk om tot een superglad popproduct te komen.
Over authenticiteit en talent kan dan ook stevig, en naar mijn mening -die meer gecharmeerd wordt door indie-muziekjes- terecht, gediscussierd worden.

Muzikant en meesterproducer Jay-Z, koning van het genre R'nB, uitte zelfs kritiek op het veelvuldige gebruik van Autotune met zijn single D.O.A. (Death of Autotune) uit het album The Blueprint 3.
Bewust hier en daar wat 'out of key' gezongen en zeer instrumentaal klinkende -eum- instrumenten :-)

I know we facin a recession
But the music yall makin gonna make it the great depression
Ah, or your lack of aggression
Pull your skirt back down, grow a set men
Ah, ah.. nigga this just violent
This is death of autotune, ah moment of silence

En mijn antwoord op de vraag:

"Neen, nog niet gehoord hoe mooi hij zo een zij-stemmetje zingt."
En laat er nog hoop zijn voor elk wanhopig zangtalent.
Thx Autotune.

R.i.p.

Ik ga vanavond op stap met een man.

Ik heb hem gestrikt.

Maar ondanks zijn peperkoeken of was het nu speculazen hart,

gaat hij er aan.

Andrew Sullivan essayde over bloggen

Snel, toch doordacht schrijven. Dat hoort de blogger te doen.

Correct denk ik dan, al vind ik Andrew Sullivans' hantering van het etiket 'postmodern' een beetje te veel neigen naar een poging om een hip modewoord te kleven op 'het bloggen'. Toch slaagt Sullivan er in zijn essay Why I blog (dat helemaal non-up-to-todays-date verscheen in the Atlantic van november 2008) in om uit zijn ervaringen te filteren waar bloggen om gaat.
Een blogger kan volgens Sullivan maar beter (rekening houden met):

• Razendsnel zijn. Zo kort mogelijk op het moment van de gebeurtenissen schrijven.
• Verdiepende inhoud voorschotelen aan zijn lezer. Aan een aantal nuttige hyperlinks heeft deze al snel een stevige kluif die hem tevreden kan stellen.
• Netwerken. Een blogroll in de zijbalk is een eerste stap, die vraagt om een relinking naar je eigen blog. Vandaaruit komt dan vanzelf de stroom aan...
• Lezers. Essentieel! Geen lezers is geen blog. Beschouw hen vervolgens niet puur als lezer, maar interageer, reageer, ga te rade bij hen die inspirerend materiaal kunnen aanleveren... Tracht bovendien de reacties te behandelen met een mix van aandacht en relativering.
  
• Het feit dat de blogger zelf een ijkpunt is. Doorschemering van persoonlijkheid is onontkoombaar in het bloggenre. Vanzelf leidt dit ot dilemma's met de privacygrens.

In Why I blog belicht Sullivan onder andere bovenstaande kenmerken van het bloggenre uitgebreid door Sullivan belicht. Zijn stem klinkt hoopvol en zeer oncynisch. Hij ziet een verrijking en geen dreigementen voor de klassieke printjournalistiek. Akkoord.
En voor de blogbuitenstaanders is een optimistische kennismaking met een virtuele (ver van hun bed) wereld misschien fascinerend. Aan een ervaren blogger biedt Sullivan echter geen écht nieuwe inzichten, wel bevestiging.

En Anekdotaal trekt de conclusie dat er nog heel wat werk (BLOGIMAGOMANAGEMENT: reacties uitlokken, lezers sprokkelen, urls en trafiek genereren) aan de winkel is. Zelfkennis is het begin van elk succes.

Altijd halfvol, soms knalroze

Ze zeggen wel eens: "Het is de binnenkant die telt."

Ik kan daar volledig mee akkoord gaan.
Een strak interieur is all you need.
En vandaar:

Een banaal, dom Ideetje:

Men neme

• een geleegde (hiervoor hoef je niet alleen in te staan) fles wijn
  
• een zwart-wit fotoprint
• een tube lijm

Resultaat

Of men neme de benen.
Richting café.
In goed gezelschap.
En dan volgt een vaarwel met een totaal fout boeket.
Na drie maal over en weer geslinger bedankte ik toch oprecht.
Goedele Liekens (!) misliep (naar het schijnt) een KNALroze bloemeké.
Lichtjes beschaamd liep ik ermee naar huis. Zo knalKNALroze als het was.
Bovendien op een betrekkelijk bizar uur waarop geen enkel ander meisje met KNALroze bloemen, die niet te verbergen zijn, over straat loopt.
Behalve ik.
En hoe kan je dan niet tevreden zijn met

• bloemen
• het absurde, achterliggende verhaal
  

Resultaat dat al bij al niet misstaat

Tease without strip

Ideeën rijpen. Verhalen en beeldmateriaal.
Oud nieuws, geen nieuws? Met kaas is dat toch ook niet waar.
Met wijn evenmin.
En hopen dat alles beter wordt met de tijd is wat ze volgens mij optimisme noemen.
Een geloof in de toekomst.
Zelfs in die van een blog die even stof lijkt te vergaren aan de grond waar hij nog niet vanaf komt.

Wacht maar.
Binnenkort...




Belofte maakt schuld, de vertelsels voer ik niet af met het badwater, maar schud ik dra met de aap uit mijn pen.

De details

Ik denk niet aan details, maar over details. Het is belangrijk ze te kunnen scheiden van de essentie, maar ze hebben zo een sterke meerwaarde op zich. Een wereld zonder zou steriel en doodsaai zijn.

Across the car door
Terwijl mijn opmerkzame oor al voor de vierde keer de klanken van de film Across the Universe (2007) in zich opneemt, valt mijn getrainde oog ook even op de beelden... en een klein mopje dat me nog niet eerder bewust is opgevallen.

In een fractie wil de Liverpoolse Jude rond de wagen lopen die stopt om hem op te pikken.
Excuseer me, maar dankzij slechts zo'n kleine lapsus verschijnt er bij mij al een glimlach en een tsjak-tjask-tsjak-denkproces: Linkerportier-woeps-rechterportier voor de Amerikaanse passagier. Gieren.

Spiegeltje Mac
Achja, een zelfde opmerkzaamheid uitte zich in de vraag of ik een nieuwe linkshandige, oude vriend had ontdekt. Hij leek immers zijn gitaar linkshandig te bepotelen in het youtube-repetitiefilmpje dat hij via twitter de wereld in promootte. Dat was slechts schijn. Mac filmde dat tafereel standaard in spiegelbeeld. Vraag me niet wat daarvan het doel is. Behalve opmerkzame ogen verwarren.