Altijd halfvol, soms knalroze

Ze zeggen wel eens: "Het is de binnenkant die telt."

Ik kan daar volledig mee akkoord gaan.
Een strak interieur is all you need.
En vandaar:

Een banaal, dom Ideetje:

Men neme

• een geleegde (hiervoor hoef je niet alleen in te staan) fles wijn
  
• een zwart-wit fotoprint
• een tube lijm

Resultaat

Of men neme de benen.
Richting café.
In goed gezelschap.
En dan volgt een vaarwel met een totaal fout boeket.
Na drie maal over en weer geslinger bedankte ik toch oprecht.
Goedele Liekens (!) misliep (naar het schijnt) een KNALroze bloemeké.
Lichtjes beschaamd liep ik ermee naar huis. Zo knalKNALroze als het was.
Bovendien op een betrekkelijk bizar uur waarop geen enkel ander meisje met KNALroze bloemen, die niet te verbergen zijn, over straat loopt.
Behalve ik.
En hoe kan je dan niet tevreden zijn met

• bloemen
• het absurde, achterliggende verhaal
  

Resultaat dat al bij al niet misstaat

Tease without strip

Ideeën rijpen. Verhalen en beeldmateriaal.
Oud nieuws, geen nieuws? Met kaas is dat toch ook niet waar.
Met wijn evenmin.
En hopen dat alles beter wordt met de tijd is wat ze volgens mij optimisme noemen.
Een geloof in de toekomst.
Zelfs in die van een blog die even stof lijkt te vergaren aan de grond waar hij nog niet vanaf komt.

Wacht maar.
Binnenkort...




Belofte maakt schuld, de vertelsels voer ik niet af met het badwater, maar schud ik dra met de aap uit mijn pen.

De details

Ik denk niet aan details, maar over details. Het is belangrijk ze te kunnen scheiden van de essentie, maar ze hebben zo een sterke meerwaarde op zich. Een wereld zonder zou steriel en doodsaai zijn.

Across the car door
Terwijl mijn opmerkzame oor al voor de vierde keer de klanken van de film Across the Universe (2007) in zich opneemt, valt mijn getrainde oog ook even op de beelden... en een klein mopje dat me nog niet eerder bewust is opgevallen.

In een fractie wil de Liverpoolse Jude rond de wagen lopen die stopt om hem op te pikken.
Excuseer me, maar dankzij slechts zo'n kleine lapsus verschijnt er bij mij al een glimlach en een tsjak-tjask-tsjak-denkproces: Linkerportier-woeps-rechterportier voor de Amerikaanse passagier. Gieren.

Spiegeltje Mac
Achja, een zelfde opmerkzaamheid uitte zich in de vraag of ik een nieuwe linkshandige, oude vriend had ontdekt. Hij leek immers zijn gitaar linkshandig te bepotelen in het youtube-repetitiefilmpje dat hij via twitter de wereld in promootte. Dat was slechts schijn. Mac filmde dat tafereel standaard in spiegelbeeld. Vraag me niet wat daarvan het doel is. Behalve opmerkzame ogen verwarren.